Ezop Masalları “KARTAL, DAĞ KEDİSİ VE YABAN DOMUZU”
Kartal; yaşlı, çürümekte olan bir meşe ağacının dalları arasına yuva yapmış, orada yavrularını büyütüyordu.
Bir dağ kedisi de yavruları ile ulu meşenin kovuğuna yerleşmişti. En altta ise bir yaban domuzu, ağacın köklerinin bulunduğu yerde toprağı oymuş orada yavruları ile birlikte yaşıyordu.
Bu üç aile, meşe ağacında kavgasız gürültüsüz, sakin bir şekilde günlerini geçiriyor, kimse kimsenin işine karışmıyordu.
Fakat nedendir bilinmez, bir süre sonra dağ kedisi komşuları hakkında çirkin dedikodular yaymaya başladı. Ağacın tepesindeki kartala fısıldayarak,
‒ Hu, komşu, sana bir şey söyleyeceğim fakat sakın komşumuz domuz duymasın. Gerçi ona saygım var ama gittikçe de endişelenmeye başladım, dedi.
Kartal merakla sordu,
‒ Nedenmiş o?
Dağ kedisi,
‒ Neden olacak, bu şekilde ağacın kökünü kazımaya devam ederse zaten çürük olan bu ağaç kısa zamanda devrilir. Belki onun istediği de budur. O zaman bizim
yavrularımızı kendi yavrularına yedirir.
Kartal bu söze çok üzüldü. Korkusundan yiyecek aramaya çıkamaz oldu.
İftiracı dağ kedisi bununla da yetinmedi. Bu sefer domuza şöyle dedi:
‒ Domuz hanımefendi, size bir şey söylemek istiyorum ama bana dedikoducu demenizden çekindiğim için söyleyemiyorum, çünkü ben dedikoduyu hiç sevmem.
Domuz merakla,
‒ Aşk olsun komşu, bilmez miyim seni, diyerek kedinin ne söyleyeceğini büsbütün merak etti. Kedi domuza yavaşça fısıldadı:
‒ Hani söylemezsem vicdan azabı çekerim. Kartalın, çocuklarına, “Bu akşam size domuz ziyafeti çekeceğim.” dediğini duydum.
Böylece kartal yuvasından, domuz da ininden ayrılamaz oldu. Yavrularının başına bir şeyler gelmesinden korktukları için yiyecek aramaya çıkamadılar.
Dağ kedisi ise yavrularını rahat bir şekilde bırakıp
avlanmaya çıkıyordu.
Bir zamanlar huzur içinde yaşayan bu komşular arasında artık dostluk ve güven denilen şey kalmamıştı.
Düşman gibi birbirlerini gözetliyorlardı. Bir gün böyle, iki gün böyle; neredeyse açlıktan öleceklerdi.
İşte ne olduysa oldu, dağ kedisi bir hata yaptı ve bir avcı tarafından vuruldu. Yavruları ortada aç sefil kalınca kartal ve domuz onların bakımlarını üzerlerine aldı.
Söylenenlerin hep iftira olduğunu anladılar ve eskisi gibi dostça yaşamaya devam ettiler.