Ezop Masalları “KEDİ HAKEM OLUNCA”
Gelincik, bir kurnazlık yaparak tavşanın yuvasına yerleşmeye karar vermiş.
Tavşan, erken saatlerde avlanmak için evden çıkınca gelincik bunu bir fırsat bilerek hemen eşyalarını tavşanın evine taşımış.
Tavşan gün boyu mis kokulu otlar arasında dolaşmış, karnını doyurmuş. Akşam eve geldiğinde bir de ne görsün; yuvasına bir gelincik yerleşmiş.
Şaşkına dönmüş hâliyle.
‒ Aman Allah’ım, neler görüyorum, demiş ve eklemiş!
‒ Lütfen bayan gelincik, evimden çıkın.
Gelincik,
‒ Nedenmiş o, demiş.
Tavşan:
‒ Neden olacak, burası benim evim de ondan!
Çıkmazsanız sivri burunlu fareleri çağırır, seni yemelerini söylerim, diye tehdit etmiş.
Gelincik:
‒ İyi ama önce kim yerleşirse toprak onun olur. Buraya ben yerleştim.
Tavşan,
‒ Bak, kardeşim, toprağa ilk yerleşen benim. Geleneklere göre bu yuva sadece benimdir. Çünkü burası bana dedemden kaldı. Boş buldum diye hemen yerleşmen doğru mu yani, diye itiraz etmiş.
Bir türlü anlaşamayan gelincik ile tavşan akıllı kediyi hakem seçmeye karar vermişler.
Bu kedi, insanlardan uzak yaşayan, kendisini bilime adamış, akıllı bir kediymiş.
Tavşanla gelincik büyük bir saygı ile çıkmışlar kedinin karşısına.
Kedi onları görünce,
‒ Yanaşın evlatlarım, demiş. İhtiyarlık işte, artık eskisi gibi işitemiyorum da.
Gelincik ile tavşan hiç kuşkulanmamışlar, biraz daha yanaşmışlar.
Kedi, yaşından umulmayan bir çeviklikle üzerlerine atlamış ve ikisini de yere sermiş. Böylece onları yutarak anlaşmalarına gerek bırakmamış.